ایران را نشناختهاید
در میانهی جنگ آنگاه که اخبار و روایتهای گوناگون اوج میگیرند و خیز بر میدارند و حتی برخی متخصص رسانهای را در خود غرق میکنند - اخبار و روایتهایی که بعضاً حتی صحت و سقمشان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آنگونه که هستند نه آنگونه که دشمن آن را بازنمایی میکند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا میکند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی میبینیم و امکان رمزگشایی آنها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویتها را به شیوهای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیدهها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمیگیرند.
«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانهی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا بهصورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابهلای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آنگونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آنها.
صد و نود و ششمین شماره «صدای ایران» به روح مطهر شهید زهرا چوبینی تقدیم شده است.
این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانهی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.
دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره صد و نود و شش
سرمقاله
ایران را نشناختهاید
ادبیات تهدید و مداخله، در سیاست خارجی آمریکا پدیدهای مقطعی یا محدود به یک رئیسجمهور خاص نیست. اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره اعتراضات ایران بازتاب یک منطق ریشهدار در ساختار قدرت آمریکاست. منطقی که در آن تهدید به زور همواره بهعنوان ابزار تنظیم روابط با دولتهای مستقل به کار گرفته شده است.
ترامپ با ادعای قرار داشتن آمریکا در وضعیت آمادهباش کامل در مورد ناآرامیها در ایران تلاش کرد بار دیگر همان روایت قدیمی «مداخله در سایه حمایت» را بازتولید کند. روایتی که تجربه تاریخی نشان داده همواره با بیثباتسازی آغاز میشود و با ویرانی پایان مییابد.
آنچه در یاوهگویی جدید ترامپ در مورد آمادگی برای دخالت در امور داخلی ایران بیش از هر چیز برجسته است نادیده گرفتن مفهوم اقتدار ملّی در ایران است. ایران کشوری نیست که انسجام آن با تهدید خارجی فروبپاشد یا نظم اجتماعیاش با توییت و هشدار از بیرون مختل شود. ساخت سیاسی و اجتماعی ایران طی دههها فشار، تحریم و تهدید شکل گرفته و آزموده شده است.
اقتدار در ایران نه محصول سرکوب کور و نه نتیجه مداخله خارجی است بلکه برآمده از پیوند ساخت قدرت با بدنه اجتماعی است. همین پیوند است که اجازه میدهد مسائل داخلی در چارچوب ملّی حلوفصل شوند و به پروندهای برای بازی قدرتهای بیرونی تبدیل نشوند.
برخلاف تصویرسازی رایج در رسانههای غربی، نظام سیاسی ایران اعتراض را بهعنوان یک واقعیت اجتماعی به رسمیت میشناسد. اعتراض در ایران پدیدهای نفیشده یا غیرقابل گفتوگو نیست. تجربههای مختلف نشان داده که مسیرهای قانونی برای بیان مطالبات وجود دارد و گفتوگو با معترض بخشی از سازوکار مدیریت اجتماعی تلقی میشود. آنچه ایران با آن مقابله میکند، اغتشاش سازمانیافته است که با هدف تخریب امنیت عمومی و باز کردن مسیر مداخله خارجی شکل میگیرد.
این تمایز، تمایزی بنیادین است که آگاهانه نادیده گرفته میشود تا تصویر یکسانی از اعتراض و خشونت ساخته شود و زمینه برای فشار خارجی فراهم گردد. در این چارچوب ادعای ترامپ درباره «حمایت از مردم ایران» بیش از آنکه نشانه دغدغه انسانی باشد ادامه همان سیاست فریبندهای است که سالهاست دنبال میشود.
دولتی که با تحریمهای گسترده دارو، غذا و زیرساختهای حیاتی را هدف قرار داده است نمیتواند مدعی حمایت از ملّت ایران باشد. این تناقض آشکار همان نقطهای است که رهبر انقلاب از آن با تعبیر «یاوهگویی» یاد کردند. سخنانی که ترکیبی از تهدید، فریب و وعده است و دیگر حتی برای افکار عمومی جهانی نیز جذابیت سابق را ندارد.
اگر قرار باشد این الگو بهدرستی فهم شود، باید نگاه را از ایران فراتر برد. رفتار آمریکا با ونزوئلا نمونهای روشن از همین منطق مداخلهگرایانه است. واشنگتن طی سالهای اخیر از تحریمهای فلجکننده تا حمایت از سناریوهای بیثباتسازی سیاسی، همه ابزارهای فشار را علیه دولت کاراکاس به کار گرفته است.
در شرایط کنونی نیز آمریکا با زیرپاگذاشتن تمام قوانین بینالمللی، رئیسجمهور قانونی ونزوئلا را ربوده و اعلام کرده به دنبال اداره کردن این کشور تا زمان مناسب بوده و نفت این کشور برای واشنگتن در درجه اول اهمیت است. این نوع نگاه دونالد ترامپ به جهان ریشه در سند امنیت ملّی جدید آمریکا دارد که بهصراحت از «نیمکره غربی» بهعنوان حوزه منافع انحصاری آمریکا یاد میکند. بازتولید عملی دکترین مونرو در قرن بیستویکم نشان میدهد که ذهنیت سلطه هنوز بر سیاست خارجی آمریکا حاکم است.
در حقیقت دونالد ترامپ به دنبال آن است با فشار و ارعاب و تهدید به مداخله و یا اقدامات علیه کشورهای مستقل راهبردها و منافع آمریکا را پیش ببرد. اما ادعای ترامپ در مورد اعتراضات داخلی ایران نه صادقانه و بلکه بسیار ریاکارانه است.
اتهامزنی آمریکا به ایران درباره خشونت، زمانی مشخص میشود که صرفاً یک یاوهگویی بیش نیست که کارنامه خود واشنگتن مرور شود. عراق، افغانستان و لیبی نمونههایی زنده از مداخلاتی هستند که با شعار و نمایش کمکِ به مردم آمدند و در نهایت به قتل و غارت همان مردم نیز منجر شد. مردم این کشورها بعد از این مداخلات برخی تا سالها و برخی هنوز نیز شاهد غارت منابع ملّی و کشتار داخلی بوده و هستند. همان وعدههایی که امروز ترامپ درباره ایران تکرار میکند، پیشتر برای مردم این کشورها نیز مطرح شده بود، نتیجه اما چیزی جز ناامنی مزمن و گسترش خشونت نبود.
این تجربه تاریخی نشان میدهد که آنچه آمریکا دنبال میکند، ثبات یا رفاه ملّتها نیست. هدف، مهار دولتهای مستقل و بازتولید نظم مطلوب واشنگتن است. در این مسیر حقوق بشر به ابزاری تبلیغاتی تبدیل میشود و مداخله نظامی در پوشش اخلاقی عرضه میگردد. این همان جنگ نرم است که تلاش میکند جای متجاوز و قربانی را جابهجا کند و فشار را بهعنوان دلسوزی معرفی نماید.
در این میان اما ایران کشوری است که اقتدار ملّی خود را از ریشههای عمیق اجتماعی و تاریخی میگیرد. تهدیدها، توییتها و ادعاهای آمریکا نمیتواند نظم داخلی یا انسجام ملّی آن را متزلزل کند. تجربه دههها مقاومت در برابر فشارها و تحریمها نشان داده که ملت ایران با هوشیاری و آگاهی مسیر خود را مستقل از مداخله خارجی ادامه میدهد. اعتراضات مدنی در چارچوب قانونی مدیریت میشوند و دولت به صدای مردم گوش میدهد اما اغتشاش و خرابکاری که به امنیت عمومی آسیب برساند تحمل نمیشود. فشار و قلدری آمریکا ممکن است در برخی کشورها جواب دهد اما ایران سنگر مقاومت است و موازنه قدرت در آن به نفع استقلال و حاکمیت ملّی حفظ شده است.
بنیانهای قدرت در ایران عمیق است و مردم با تجربه تاریخی مقاومت و اتحاد، هرگونه فشار و تهدید خارجی را بیاثر میسازند. اقتدار ملّی بر اساس انسجام اجتماعی، فرهنگ مقاومت و اراده مستقل شکل گرفته و هیچ زورگویی قادر به سست کردن آن نیست. جنگ ۱۲روزه تنها یک صفحه از کتاب مقاومت و اقتدار ایران بود که جهان مشاهده کرد.
اين مطلب درفهرست عناوين مطالب-رديف: صدای ایران
